Mijn weblog

Zwolse Piraterij

Ook kleine Somalische jongetjes kunnen loyaal zijn. Dapper zijn oogklep op, bandana ver naar achter in z'n haar maar de woeste blik is gelukkig nog ver te zoeken.

Aanrader: The Hunting Party

"De uit de gratie geraakte eigengereide oorlogsverslaggever Simon Hunt (Richard Gere) ziet een kans op eerherstel als hij een belangrijke Servische oorlogsmisdadiger op het spoor is. Samen met zijn oude vriend, de cameraman Duck (Terrence Howard) en de leergierige beginnende journalist Benjamin (Jesse Eisenberg) trekt Hunt met gevaar voor eigen leven de bergen van Servië in. Maar de misdadiger, die bekend is onder onder de bijnaam 'The Fox' geniet bescherming en aanzien onder de lokale bevolking. Daarnaast worden de journalisten door de VN-waarnemers tegengewerkt en moeten ze met veel gebluf en lef hun gevaarlijk missie zien te voltooien." - FilmFocus.nl

Ik heb de film ademloos zitten kijken. Ondanks de wat vergezochte scène's en de op sommige punten gebrekkige geloofwaardigheid, is het een hele vermakelijke film. Laat je vooral leiden door uitstekend acteerwerk en deprachtige en tegelijk hartverscheurende beelden van het vergeten Bosnië-Herzegovina en Kroatië. Absoluut een film die je gezien moet hebben dus!

Interessant is vooral het verhaal waarop de film losjes is gebaseerd. Want in werkelijkheid waren het geen drie maar vijf journalisten, waaronder de Nederlander Harald Doornbos, die op zoek gingen naar Radovan Karadzic. De journalist Scott Anderson, die ook mee was, schreef het verhaal ''What I did on my summer vacation" over, voor Esquire. Het gedetailleerde en op sommige punten humoristische verhaal beschrijft nauwkeurig de belevenissen van een stel journalisten die terugkeren naar de Balkan om er ook eens vakantie te vieren maar zo weer in het nieuws belanden.

Koning Glorix maakt het land schoon!

"Laat de hoorns schallen! Laat de trommels roffelen! Put your hands together! Want daar is hij dan! De held der helden! De reddert in kangoeroeland, pardon, islamiseringsgebied! De enige echte, blonde, o-zo-wijze Koning Glorix! Zonder eigen belang of persoonlijk gewin zet hij zich in voor de betere maatschappij! Onze hoogheid Glorix maakt ons land schoon en hóe! Elk vies plekje wordt ge-elimineerd, wat donkerder gekleurd is dan de grote achtergrond wordt weer keurig wit en terug in het gareel gezet!"

Enigzins ontroerd kijk ik van een afstandje naar de bruisende parade. Naast de koning lopen Held Drinkmeneer, Kleed Huurder en nog een aantal nederige onderdanen. Overduidelijk zijn ze enigzins high van de sterke bleekgeur die de Koning verspreidt en niet alleen de onderdanen lijken er last van te hebben. Ook de toeschouwers kijken wat glazig, en met een weeïge glimlach op hun gezicht, naar de koning.

Zelf niet geraakt door de chemische zweem van de koning vraag ik me in alle ernst af of dit goed is. De opmars van de koning, zijn niets-ontziendende schoonmaakwoede en bovenal zijn keiharde leiderschap... Is dat wel goed voor ons land? Is dat de oplossing? Kunnen we niet gewoon rustig met wat polijstmiddel aan de slag om het her en der wat zaken op te poetsen? Of als dat te weinig van het goede was, dan toch in ieder geval een wat huidvriendelijker schoonmaakmiddel? Glorix is en blijf tenslotte een giftig paardenmiddel en bleekt alles wat er op haar weg komt.

Echt aan de slag heb ik de Koning overigens nog niet gezien overigens. Voornamelijk bestonden zijn taken uit het houden van audiënties, overleg met zijn onderdanen en het uitleggen van de reinigingswerkzaamheden aan het volk. Niemand had verwacht dat de hoeveelheid volgelingen die hij daarmee zou werven, zó groot zou zijn.
Verblind door de glorieuze plannen van Koning Glorix en teleurgesteld door zijn voorgangers volgen de vele schapen hem naar zijn paleis, van waar uit hij zijn nieuwe bewind wil laten gelden. Schonere straten! Alles wit! Geen donkere vlekken, vieze kleurtjes of andere dingen die uit de toon vallen. Ja, de Hoogheid heeft zijn plannen paraat. En het feit dat Glorix een bijtend goedje is, lijkt niemand meer te willen zien.

"Als ik niet meer schrijf, ben ik dood"

De diepgaande observaties die het leven van alle dag zo magisch konden doen worden. En hoe gewoon hij daaronder bleef. Hoe huiveringwekkend mooi zijn schrijfsels konden zijn, hoe ongenadig brutaal en confronterend soms. De liefde voor de Hollandse kneuterigheid in strijd met het gevoel weg te willen en onderweg te zijn. Zo herkenbaar. De drank, de coke, de eeuwige moordende onzekerheid van een schrijver. De bijna bipolaire stukken: dan weer het grote feest van het leven, dan weer de tristesse, de melancholie. Maar altijd alles even prachtig.

De Volkskrant zal nooit meer hetzelfde wegen als ik 'm uit het rek pak. Dag levensgenieter, dag schrijver, dag filosoof, dag Bril waardoor ik het leven ook graag bekeek. Dag Martin Bril.

Lenteliefjes!

Restaurant-kat in wording

Hoe trek je klanten je niet-zo-bijzondere-restaurantje binnen?

A) Je maakt superveel reclame en gooit je prijzen lager dan je buurman
B) Je biedt onbeperkt spare-ribs eten in combinatie met geil personeel
C) Je zet een zes-weken oude kitten in de deuropening en wacht op de kirrende troepen vrouwen

'T kleine beestje was werkelijk onweerstaanbaar!

Oei, grote drukte!

Fokke en Sukke hadden het al uitgevonden en het is echt waar! "Leren" werkt echt! Dus ik zit nu al een paar dagen met m'n neus in de boeken en probeer het mooie weer buiten te negeren. Internationale Economie, Geschiedenis van de Actualiteit en Interviewtechnieken: leuke tentamens zijn het niet, maar ooit zul je toch je punten moeten halen. Dus even korte radiostilte hier, tot later!

 

Voor Jan-Peter, Wouter en André

Vandaag heb ik een nieuw woord geleerd van mijn juf. Kent u dit woord al? Ik heb het even overgeschreven uit het woordenboek, want ik was bang om het fout te doen. Mijn juf zei dat het een superbelangrijk woord is, wat je heel precies moet behandelen.

de·mo·cra·tie de; v -tieën staat(svorm) die aan het hele volk invloed op de regering toekent

Goed he? Ik vond het wel moeilijk om te begrijpen wat er in het woordenboek stond. Dus ik had nog even verder gekeken en ik zag dat er heeeeel veel over geschreven is en dat het woord al heel oud is! Ook vond ik nog een stukje op wikipedia:

Om van een democratisch proces te kunnen spreken dienen volgende drie fundamentele elementen aanwezig te zijn:

• 1. Initiatiefrecht. Elke deelnemer moet vrij zijn om een initiatief te kunnen nemen en een wetsvoorstel of wetswijziging in te dienen.
• 2. Recht op spreken. Elke deelnemer moet in gelijke mate de kans hebben de andere deelnemers te informeren en met hen van gedachte te wisselen over het voorstel dat ter tafel ligt.
• 3. Stemrecht. Elke deelnemer moet de gelegenheid hebben een stem over het voorstel te kunnen uitbrengen. Een overeengekomen meerderheid van de stemmen bepaalt of het voorstel al dan niet aangenomen wordt.

Mijn mama wilde ook nog even een stukje schrijven aan u in deze brief, maar ze zegt dat ze nu geen pen kan vasthouden. Ze is een beetje boos geloof ik. Ze zegt allemaal stoute woorden en zegt dat u de oppe... eh... poppe...oppesietsie buiten spel heeft gezet. Ik denk dat het mijn schuld is dat ze boos is. Want ik had verteld over het woord dat ik had geleerd op school, van de demokrasie. En toen werd ze helemaal boos en verdrietig. En dat u heel stom bent en dat we een nieuwe vekiesing moeten doen.
Mijn mama vindt dat er helemaal geen demokrasie is in Nederland! Erg hè?

Nou ga ik stoppen. Tot de volgende keer!

Marijke Willemsen
Groep 6.

Nu even niet!

Stel je even voor. Je bent opzich wel op je hygiëne gesteld en zult nooit dingen heel lang laten staan in de keuken. Ook doe je dagen achter elkaar braaf na het eten je afwas en hou je het aanrecht schoon en leeg. Je sopt afentoe je koelkast eens uit (die al 6000 jaar oud is) en vergeet ook de keukenkastjes niet.
En dan heb je zo'n maandag, waarop je nergens zin in hebt, laat staan de afwas. En uitgerekend dán, op zo'n moment, gaat de deurbel.
Ik loerde snel even door het kijkgaatje, twijfelde even en deed open. Een felle lamp en filmcamera draaien in mijn gezicht en ik zie een filmploeg voor m'n neus staan. Én Rob Geus, jeweetwel, die van de smaakpolitie. En als ik ergens een hekel aan heb, is het A) aan die Rob Geus, B) om met mijn neus op tv te komen, en C) om gestoord te worden tijdens mijn zeldzame pogingen tot leren.

Het eerste wat ik dan ook kon uitbrengen was: 'O god, ik zie het al. De smaakpolitie.'
Of ze wel eventjes binnen mochten komen om in mijn keuken te kijken. En ik zeg 't eerlijk, als ie die camera thuis had gelaten, had ie best m'n keuken mogen zien. Inclusief de vuile vaat want ík heb geen vastgeplakt voedsel op m'n kookplaat zitten dat al jaren oud is. Maar zo'n felle lamp+camera en 4 grijnzende mensen die je lastig komen vallen op (notabene) maandagmiddag, is toch iets teveel voor mij.

Ik geloof dat ie nu bij m'n buurman binnen zit...

Holy Soap!

Om te gieren: grote mislukkingen! Klik hier